Iedere film die meer dan een beetje indruk op mij maakt peutert de drang los om een review te gaan schrijven. Tot nu toe ben echter ik niet in staat gebleken de tijd vrij te maken voor dergelijke activiteiten. Maar sinds The Fountain me wel erg blij maakte door de keiharde blijk van hedendaagse kunde om kutfilms als Five Moon Square en Monster - pogingen tot serieus diepe films - te overstijgen tot het punt waar je beseft dat je een hoop slechte filmuren van je leven nooit meer terug zult krijgen, wil ik echt even dit staaltje prachtige cinematografie onder de aandacht brengen. The Fountain is een aanrader, en ik zal je zeggen waarom.




Preproductie



De Fountain is een film van Darren Aronofsky. De vorige film van Darren was Requiem For A Dream (2000), een imo top tien aller tijden film. Als je dan ook sinds die film keihard zit te wachten op het volgende stukje mise-en-cadre knijp je te vroeg in je vuistjes wanneer je in 2002 de aankondiging van de nieuwe film hoort. We moesten immers nòg 5 jaar wachten.

Blijkbaar (en dit heb ik letterlijk van IMDb.com) moest dit zo lang duren omdat de film was geannuleerd. Het protagonistenduo Tom en Izzi zou worden gespeeld door Brad Pitt en Cate Blanchett, maar Pitt en Aronofsky kregen ruzie. Het meer dan dubbele budget ($75.000) van deze geannuleerde poging tot The Fountain geeft aan dat Pitt een aanzienlijk loonstrookje zou krijgen en dat ie wordt betaald om zijn bek te laten zien en hem verder gewoon te houden. Misschien Sterallures. Ironie wil dat Pitt en Blanchett samen gecast werden in Babel, die ik toevallig ook vorige maand heb gezien. Het toeval houdt aan wanneer je de parallellen ziet tussen de situaties waarin de koppels zich begeven, maar daarover zal ik zwijgen. Waarom is de casting van Pitt en Blanchett voor een andere dramafilm ironie? Omdat Babel lang niet zo goed was als The Fountain. (Babel kreeg alsnog een 8 van mij en dat is heel hoog, maar ik hoef 'm nooit weer te zien.) Dikke burn voor Pitt.



Verhaal



The Fountain is in essentie geen liefdesverhaal zoals hier en daar gezegt wordt. Het is een film over de angst voor stervelijkheid. Ben je chickenshit voor de dood (om welke reden dan ook) of bang voor de dood van de mensen om wie je geeft (liefst allebei), dan zal de film je meer dissen (op een goede manier, je kijkt tenslotte een dramafilm om de zelfde reden als waarom je een fireball zou eten: jezelf pesten).


In The Fountain zitten drie verhalen die met elkaar verweven zijn. Niet zomaar, maar tot het laatste moment vullen ze elkaar aan en heb je ze nodig om de anderen te begrijpen. Het begint met een vechtscène (die net niet indrukwekkend genoeg is als je recentelijk 300 hebt gezien) uit het 3e verhaal, een verhaal wat duidelijke parallelen bevat met het eerste (hoofd) verhaal (die als laatste begint). Als je goed oplet zijn er cameramoves die je op kunt vatten als synchronisatiepunten met het hoofdverhaal. Het fragment is chronologisch gezien niet het begin van de film. Middeleeuwse Tomas probeert de ingang naar de Guarden of Eden (Adam en Eva, remember?) te vinden. Dat heeft ie immers beloofd aan de koningin van Spanje.


Dit pientere idee kwam van Father Avila (Mark Margolis).


Inderdaad, de wijze man die we kennen van zowel Pi als Requiem for a Dream. :D

Hiervoor trotseert Tomas een boel Maya warriors.


Vervolgens komen we in het tweede verhaal, volgens mij de spirituele denkwereld van de hoofdpersoon uit het eerste verhaal: Tom (Hugh Jackman). De hoofdpersonen Tom en Izzi (Rachel Weisz) zijn de hoofdpersonen in ieder verhaal. Tot het laatste moment blijft het spannend; de verhalen eindigen ongeveer tegelijk en ze kunnen ook niet zonder elkaars einde.



Verder op de volgende pagina.

Pagina's:
[1][2][3] Volgende pagina (2) >>