Mijn leven is in bepaalde era's ruim bestrooid geweest met onfortuinlijkheden. Ik ga niet alles ventilleren, maar de herhalend negatieve terugkoppeling naar mijn psyche beïnvloedde mijn creatieve buien op zo'n manier dat ik een verhaaltje bedacht over mijn bescherm-engelen. Na verloop van tijd ontwikkelde het zich tot vier varianten:

In het eerste denkbeeld heb ik twee beschermengelen; een mannelijke en vrouwelijke. Ze hebben totaal geen interesse in mij en zijn liever met elkaar bezig. Zodoende heb ik geen bescherming tegen alles wat fout kan gaan. En als ze zich vervelen, gidsen ze me een pijnlijke situatie in waar ze dan weer van genieten.

In het tweede beeld heb ik één vrouwelijke beschermengel die er gewoon van geniet om mij mentale pijn en verdriet aan te doen.

Het derde idee lijkt op het tweede, maar dan is de beschermengel gewoon mijn eigen ziel. Mijn geestelijke Ik heeft nooit gewild dat ik op aarde ben komen, maar heeft geen directe invloed op mijn menselijke persoonlijkheid. Na mislukte pogingen om mij in mijn jeugd tot zelfmoord te drijven besluit mijn ziel mij (als mens) mentale pijn en verdriet aan te doen uit kwaadheid voor deze ongevraagde aardse belichaming.

En als laatste, bedacht om de lol die ik afentoe ook wel heb en successen die ik soms boek te erkennen, is God gewoon jaloers op mijn capaciteiten en voelt hij zich bedreigd door de potentie die ik in combinatie met dit lichaam heb. Daarom wil hij mij zoveel mogelijk dwarsbomen in mijn leven om te voorkomen dat ik uitgroei tot iets krachtigs.

Toen ik op een dag wegens hersenschade eens een jaar moest revalideren from scratch (lees: rolstoel), inclusief een bijpassend sociaal isolement, kreeg ik dankzij mijn woede en verdriet het idee om conform de eerder bedachte verhaaltjes korte scenario's te bedenken en hiervan animaties te maken. Deze wilde ik dan plaatsen op een website: GAPP of Guardian Angel Pain Project. Nu en dan tekende ik een klad storyboardje - die ik overigens kwijt ben - maar nooit kwam het ervan om daadwerkelijk een filmpje of de site te maken. Tijdens de revalidatieperiode leerde ik niet alleen een hoop basale motoriek opnieuw, ik verloor ook mijn kennis van de sociale omgang met mensen. Dat klinkt raar, maar tijd + hersenbeschadiging maakt veel mogelijk. Na verloop van tijd kwam ik langzaam weer in de maatschappij terecht en ontwikkelde ik, zoals mensen dat automatisch doen, als het ware een sociaal standaard gedragsprotocol. En wanneer op een gegeven moment mijn oog op een vrouwpersoon viel denk ik dat mijn 'besturingssysteem' iets had van: 'Kan intresseprotocol niet vinden, standaardprotocol wordt gebruikt.' Deze biped beantwoordde mijn gevoelens totaal niet, waarschijnlijk omdat ik te oncapabel was om ze te uiten. Dat was erg deprimerend; alsof je iemand groet en je krijgt geen reactie, terwijl die groet voor jou wegens de wet van de vage menselijkheid zo belangrijk is dat je er een jaar mee rondloopt. Ik verneukte het en het kutte is: Iets is niet cool en ik kan alleen mezelf de schuld geven. Man wat een vermoeiende periode. Als ik een paar jaar terug ga in de tijd zou ik eens goed met mezelf moeten praten zo anders als ik er over denk want zo'n naar proces in mijn taskmanager die niet te beëindigen is en maar clockcycles verspilt wens ik geen enkele instantie van mezelf toe. Maar zo werkt het niet, en de periode - even als andere parallel lopende nariteiten - hebben mijn kernel wel degelijk getaint. Voor de kutste stukjes levensgeschiedenis stond ik alleen. Waar heb ik nog een lieftallig partner voor nodig? Waar heeft überhaupt iemand anders mij voor nodig? Ik geloof het allemaal toch niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik in staat ben om ooit nog een 'partnerschap' aan te gaan en dat is jammer. Ik herinner me hoe ik droomde dat mutuele liefde geluk kon brengen en moeilijke situaties kon verzachten. Was ik toen nog onnozel of heb ik mijn eigen paleis laten instorten? Maar in die tijd schreef ik dus de introductie van de Guardian Angel Pain Project website. En die vond ik zojuist terug. Evenals het plaatje dat symbool moest staan voor de website. Hieronder volgt deze introductie en het plaatje, omdat ik deze site dus toch nooit meer gaan maken.



Introductie voor een website die het computerscherm niet heeft gehaald:

Dit project ontstond in mijn brein in het begin van 2003. Ik ondervond hoe mensen en situaties je mentaal erg verdrietig kunnen maken zonder dat dit (in het eerste geval) de bedoeling hoeft te zijn. Omgaan met verdriet is moeilijk, maar het moet. Ik kon er niet mee omgaan, totdat het me ging inspireren. Ik was benieuwd hoe ik andere mensen verdrietig kon maken, zonder ze pijn te doen. En op dat moment herinnerde ik mij hoe ik als klein jongetje een soortgelijke gedachte had; ik wilde dat ik een tekenfilm kon maken waarin je zo gehecht raakte aan een lief beestje, dat je gegarandeerd tranen in je ogen kreeg wanneer deze doodging. En het gekke is dat ik deze gedachte had nog voordat er een keer echt een huisdier doodging.

Hoewel dit project al een poosje in mijn kop zit heb ik het niet eerder uitgevoerd, omdat ik me realiseerde dat ik niet kundig genoeg ben om serieuze emoties bij anderen losmaken via een stomme website. Toch hoop ik dat je hier ooit iets ziet wat je op zijn minst een beetje kut doet voelen, want dat is immers de bedoeling. Ik kan me echter voorstellen dat je om dit alles moet lachen, helemaal als je bedenkt dat dit een serieuze poging was. Naja... ook leuk toch?

Dat laatste gaat dus niet op, want ik heb de poging op papier nooit naar het scherm gebracht.